BN
Amor, suerte, sexo y rollos.
Acerca de
buscandonovio@gmail.com       
No te pierdas posts


Powered by FeedBlitz
Sindicación
 
Su reacción
Benvolgut j'a!

Saber not/icies teves sempre m'és una satisfacci/o per a mi. Pel que sé, només he rebut una postal teva, no tinc constància de la segona, suposo que està per arribar o que ha arribat durant aquesta setmana perquè des de diumenge passat que no parlo amb ning/u de casa. Els trucaré demà.

Com pots deduir encara estic fora. Fins el dia 30 no arribaré i, la veritat, és que ja en tinc ganes. Des del dia 10 que vaig marxar i trobo a faltar la gent. Avui he tingut un dia massa nostàlgic, potser perquè està n/uvol, no ho sé. Però bé, ja tinc ganes d'emprendre els projectes que tinc a casa.

Han canviat algunes cosetes que, pel que em dius, veig que desconeixes. La feina, els estudis, la vida, els projectes... Tot i aix/i continuo sent el mateix: un esquizofrènic capficat sempre amb les seves paranoies i que no hi ha qui l'entengui, ni ell mateix s'entén.

Sigui o no cert lo dels tr/ansitos planet/arios (veo q no estaba tan desencaminado contándolo en el antepenúltimo post), el que potser s/i que és cert és que la vida ens porta canvis i ens hi hem
d'anar adaptant. Molt sovint s/on canvis que necessitem encara que en aquell moment no en siguem conscients. (...)

M'agrada, m'alegra i em satisfà la teva proposta, tot i no coincidir en absolut amb una frase teva: "els amors passen i s'obliden, però als vertaders amics se'ls estima tota la vida". /Es ben cert que els verdaders amics se'ls estima tota la vida però no estic gens d'acord amb tu en què els amors passen i s'obliden. Un verdader amor ni passa ni s'oblida. Un verdader amor no es pot oblidar, és impossible, com a m/inim per a mi. L'enamorament pot passar però l'amor viscut plenament és recordat sovint al llarg de la vida.

Encara ara et recordo, ens recordo i em venen ganes de plorar. Abans d'ahir vaig escriure això mateix per mail a la meva fillola, quan volia exemplificar-li una situaci/o semblant que està vivint ella. No me n'amago de dir-ho: encara t'estimo i com vaig dir-te en el seu moment m'has ensenyat a estimar, t'he estimat molt i no sé si podré tornar a estimar a alg/u com et vaig estimar a tu. La vida però ens porta canvis als que hem d'anar-nos adequant. Temps al temps. Serà el que hagi de ser.

Pel que fa a la nostra amistat, és ben coherent i comprensible el fet de donar-nos les distàncies per trobar-nos i continuar el nostre cam/i. No em desagrada la idea de començar una nova amistat entre tu i jo, em satisfà i m'alegra. Ja avanço però, que ens serà molt dif/icil als dos perquè vulguem o no partim d'un passat que durant un temps va ser com/u. Crec que és molt complicat i sensible sobretot parlar del nostre àmbit afectiu perquè vulguem o no hi haurà un cert recel. D'aqu/i el fet d'haver evitat parlar d'aquest àmbit amb tu des de fa temps. Tot i aix/i dir-te que no estic amb ning/u ni tinc intencio d'estar amb ning/u.

Com que els canvis de la vida ens porten canvis personals, siguin o no causats per forces divines com deies, crec que els canvis ens portaran més probabilitats de començar aquesta nova amistat de la que parlem (ja et concretaré de quins canvis parlo).

L'amistat però no és una feina freda sin/o una joia en el compartir diferents situacions entre dues o més persones i per tant no crec convenient fixar les trobades com a coses rutinàries. Potser s/i que ens trobarem cada mes però no en s/oc gens partidari de programar-ho -ja em coneixes-. Crec que una amistat s'ha de basar en sinceritat en el voler quedar i tenir-ne ganes i no en una rutina establerta que no ho facilita.

Et convido a parlar-ne'n en un cafè i no a través de mitjans virtuals que, com també saps, no els suporto. Pel que fa al missatge de mòbil que dius haver-me deixat, no puc trucar a la b/ustia de veu des d'aqu/i, ja escoltaré tots els missatges el dia 30. Puc trucar-te aleshores.

Com sempre però, estaré molt enfeinat. Ja m'estic estressant només pensant en tota la feina que haig de fer... El dia 1 (...), el dia 8 o 9 (...) i el dia 14 haig de (...) a banda de (...), que continuo portant jo.

Res més. Espero i desitjo amb tot sinceritat i afectivitat poder continuar trobant-nos i seguint els lligams que ens uneixen.

Amb afectivitat sincera,

X.

PD: Els teclats aqu/i s/on diferents i els accents nom/és els tenen
unes lletres fixes, el que suposa que no puguis manejar-los com necessites tal i com s/on els nostres.
 
Un impulso
Una carta actual a mi ex- reducida a la mínima expresión. Un impulso gilipollas.

¡Hola X.!
.
.
.
¿Quieres ser mi amigo?
.
.
.
j'a
 
Salto temporal
Hoy, miércoles 23 de agosto de 2006 he recibido una postal de mi ex.

Empieza con un Bon giorno ragazzo! ¿Cómo vamos? ¿Cómo van las vacaciones?
.
.
Y acaba con un ¡Arrivederci! Un bacio

X.


Etiquetas:     
 
Pelando la olla

Powered by Castpost

Me estoy olvidando de los detalles de los acontecimientos con tal velocidad que me estoy empezando a asustar aunque creo que no me tendría que preocupar por ello. Y eso hará que me dé prisa en acabarlo todo pronto, antes que la nada invada mi mente y mi pasado.

Lo que siguió a ese beso negado me avergüenza bastante... Muestra una parte de mí completamente sumisa, de

pendiente y

hu mi lla da.

Tan pronto llegué al apartamento de mi ami go y llegaron los demás, empecé a sentirme muy

desplazado.

Mi cuerpo estaba allí

y mi cara intentaba parecer feliz,

pero mentalmente seguía hablando con mi ex tratando de entender en qué había fallado yo para haber llegado a ese punto.

...un momento cedí de mala manera y le envié un sms pidiéndole perdón, arrastrándome,

arrollidándome, fustigándome,

porque no le había b
e
s
a
d
o, porque estaba hecho polvo…

Me contestó enseguida y me dijo que se encontraba igual, que me volvía a mandar otro b
e
s
o.

No dejé de pensar en X todo el fin de semana, con constantes idas y venidas de sms…

En algún momento bajé la guardia y mis amigos me dijeron que llevaba una cara de depresivo crónico… Lo negué,
lo disimulé,
lo evité.

Al cabo de dos días, cuando tenía que volver a mi casa, mi novio hasta que se demostrase lo contrario, me sorprendió viniéndome a buscar. Mi ánimo se transmutó, cambió absolutamente y pasé a un estado total de eu
foria y alegría.

Patético.

Aproveché para presentarlo a algunos amigos que todavía no le conocían, fuimos a dar una vuelta con ellos, nos hicimos fotos… Creo que el comentario más repetido esa tarde fue “qué buena pareja hacéis” o “se os ve muy bien”. No sé cuál era más vomitivo y falso.

... es que se volvieron a repetir cuando, al ir a buscar el coche, nos encontramos con una pareja hetero amiga de X que también nos vinieron a saludar y volvieron a atacar con el cuento de la pareja perfecta. Creo los tendríamos cine
que .dos que dedicarnos al


El hecho fue que mientras volvíamos en coche, él me contó que tenía ganas de verme y que le había dicho a Gorka (“que es muy pesado”, decía él) que no podía quedar. Porque Gorka le había dicho de ir a cenar el día antes,

porque gORKA le había dicho de de verse esa tarde y

porque Gorka le había dicho dede verse al día siguiente.

X le había evitado, pero me dijo que al día siguiente sí que quedaría con él…


Me acompaño hasta casa en coche y le pedí que se quedara a dormir con
migo.

No solo quería estar yo con él, sino que ade más en verdad pensa ba que sería mejor para él por que si no ten dría que coger el coche de noche, cansado como esta ba de dor mir po co y no me hacía mu cha gracia.

La cena fue bien,
hablamos de todo
excepto de Gorka. Yo pensé que todo estaba solucionado, puesto
puesto que si bien iba a quedar con él, me había preferido a mí ese día: me había venido a buscar,
había puesto buena cara con mis amigos,
me acompaña
ba a casa y se quedaba a dormir y, además, me había regalado dos de sus discos favoritos.

Perola cal maes siem preun a apariencia muy fácil de rasgar. Porque cuando nos fuimos a dormir, una vez sacadas las lentillas y limpiados mis dien
tes, me lo encontré tumbado sobre la cama de mis padres,
mirando al techo con la mirada perdida.

Le pregunté qué le pasaba. Me contestó con un lacónico “no estoy bien”.

Y volvimos a caer en el pozo de las reflexiones inútiles. Que nadie piense, por favor os lo ruego, que no hablé con él lo suficiente, porque creo que más vueltas sobre un tema son imposibles de dar.

son imposibles de dar.

Mi ánimo dialogante, salpicado de pullas irónicas por la estupidez y absurdidad de la situación cornuda, no cesó tampoco esa noche.

Hablamos de Gorka,
de X,
de j’a,
de X y G,
de X y J,
de X, G y J,
del futuro, del pasado, del amor y el desamor.

Aquí hay algunas de las conclusiones a las que llegamos:

- X dijo que me quería, “pero ya no te puedo querer igual”

- X se había enamorado de Gorka, por eso ya no “podía”

- Le gustaba Gorgorka, pero en el fondo (y así me lo dijo), no durarían más de dos meses

- Yo creía (y creo) que siendo consciente de eso, X no tendría que tirar una relación de dos años (y lo que podría quedar), por la borda

- Yo argumenté que todo eso eran gilipolladas y que por culpa de su moral retrogradocristiana no podía aceptar una infidelidad, cosa que yo sí que podía entender, aceptaba plenamante y no me afectaba lo suficiente como para querer cortar

- X dijo que si yo hubiera actuado como él, me hubiera dejado sin pensárselo

- Le pregunté que, entonces, por qué cojones lo había hecho

- X confesó que en absoluto se esperaba mi reacción y que eso le había descolocado

(mucho)

Razones por las que a X le gustaba Gorka:

- Experiencia (tenía 10 años más que él)

- Profesión interesante: sociólogo (sin duda, una profesión mucho más profunda que la mía)

- Es vasco (y lo exótico independentista le tira mucho a X)

- Habla euskera (y X estuvo un tiempo estudiando euskera)

- Tiene un buen cuerpo (le pedí una foto: - Quiero ver si realmente está bueno. Mañana cuando quedes con él, hazle una. - ¿Qué dices? Estás loco. – Quiero ver a Gorka en foto).

- Es un espíritu libre (venía a quedarse en Barcelona unos cuantos días y ya llevaba dos semanas de pensión en pensión, ahora en casa de un amigo... ¿Mi teoría? Que se estaba quedando por X)

- Tiene pasta (regaló un montón de cosas a X y le invitaba a cenar cada vez que se veían)

Razones por las que yo no veía qué coño pintaban X y Gorka juntos (quizás una proyección de las razones por las que yo nunca estaría con un tipo como Gorka):

- X y yo tenemos la misma edad y siempre me había hecho ilusión crecer vitalmente juntos: acabar la carrera a la vez, compartir los nervios del primer curro, independizarnos, jubilarnos... Estar con una persona que ya tiene una vida hecha, creo yo, te resta momentos de vida. Al menos, en la relación 23-33, que es quizás uno de los períodos en los que más cambios suceden y q más te marcan para tu posterior vida,. Una relación 33-43, por ejemplo, la vería más equilibrada. Y eso lo habíamos hablado muchas veces, incluso me había dicho que una de mis cosas buenas es que siempre se sentía a gusto con gente mayor que él y que conmigo lo había conseguido con alguien de su edad. ¿Ahora con Gorka todo iba a ser distinto?

- Me la suda que sea sociólogo, parapsicólogo o carnicero. No. Miento vilmente. Un sociólogo, tira.

- Él es vasco... y yo soy catalán. ¿Y? ¿Importa? Pero claaaaaro... X, es uno de esos independentistas catalanes que se siente hermanado con la causa de Euskal Herria. Muy bien, lo acepto. Pero entonces... seamos consecuentes. Gorka no habla euskera desde siempre, porque... lo había empezado a estudiar hacía poco. ¿Vosotros no lo encontráis sospechoso también? Y... X.... con esto logré quitarte de tus casillas, pero... ¿acaso no tenía razón? ¿No eras tú el que me metía bronca porque hablaba en castellano con mis amigos castellanoparlantes... y eras tú el que no dejaba de hablar en catalán por nada del mundo? ¿Y ahora te liabas con uno con el que te veías obligado a hablar en castellano, tu pésimo castellano? Eso sí que era una ocasión que no dejé perder. No dejé de meterme con X. ¿Sería capaz de decir un “te quiero” con la misma intensidad que un “t’estimo”?


- X es una de las personas aparentemente más metódicas y ordenadas que he conocido... y... ahora... se dejaba impresionar por una persona sin ataduras y libre, porque hacía lo que quería cuando le daba la gana. Perdonad, pero yo creo que eso es más propio de un impresentable. Tan pronto te dice una cosa como otra. Una persona de la que no te puedes fiar. No como yo.

- No soporto ser un mantenido. Las relaciones, siempre de igual a igual. Y no me va a conquistar nadie por pagarme los caprichos. X, sinceramente, parecías un chapero.


Y volvimos a follar. Volvimos a empezar liándonos mientras íbamos hablando, discutiendo, gritando, llorando, riendo. Riendo mucho. Porque X me soltó unaaaa de las teorías máaaaas absurdas que he escuchaado en la vidaaaaa para justificar una crisis de parejaaaa: el tránsito planetario.

(y esto os lo contaré en el siguiente post)
 
Vender ropa con porno
Etiquetas:    
 
- He conocido a un chico
Cuando escuchó la frase, j’a se sintió el protagonista de una novela de Corín Tellado. Qué absurdo todo, pensaba. En su mente dibujó la trama de la historia. “Seguro que le ha conocido en el trabajo. Uno nuevo, un refuerzo. Más guapo que yo y con gustos más parecidos. Se han conocido estos días y ya están saliendo juntos. Mierda”.

Pero no. Su chico le esbozó la historia en 5 frases. La semana pasada cuando salía del trabajo, un chico le preguntó cómo ir a Sitges. “Sígueme”, le dijo él, "voy en dirección a la parada del tren." El chico en cuestión, que estaba de turismo en Barcelona, le preguntó por lugares de ambiente por la ciudad y el novio de j’a le sorprendió contándoselo con todo detalle. “¿Eres gay?”, le preguntó el turista. “Sí”. “Oye, te invito a una copa”. Se enrollaron… y eso.

- Ah, bueno. Solo es esto… pues entonces, no pasa nada- dijo j’a.

- No, no, sí que pasa. No sé… todo esto no está bien… no me puedo quedar aquí. Me voy a casa… ¿te devuelvo los regalos…?

- Pero… ¿tú estás tonto? Los regalos son tuyos. Y te quedas a dormir aquí. No se habla más.

- No, no… me voy. No puedo quedarme como si no pasara nada. El bus sale en media hora…

Entonces j’a tuvo un ataque dramático absolutamente vomitivo. No podía entender como hasta una hora antes el chico que estaba en el dormitorio era su novio y… de repente… no era más que un extraño que se desvinculaba por completo de su vida. Parecía que le soltara el marrón y escurriera el bulto. No, no, j’a no lo iba a tolerar. No lo podía entender. Así que, sacando su vena teatrera se lanzó a la cama y empezó a gimotear en una especie de lloro no muy bien conseguido. Su ¿novio? se iba a quedar. El folleteo se iba al traste… pero el chaval no se iba a librar de una larga charla.

El por entonces novio se sentó a su lado y le mesó el cabello. J’a iba llorando, el otro iba acariciando…

- Me voy a tener que quedar, ya he perdido el bus.

- Sí, sí, quédate, no entiendo como puedes tener tanto morro como para poder irte y dejarme aquí hecho polvo.

- Ufff… no sé… pero es que… ¿ves bien que me quede?

- Es que te tienes que quedar. Vamos a hablar.

Y el novio le contó. La historia… era más compleja. J’a, por eso, escuchaba la historia con distancia… e incluso se reía. Si no fuera porque el que la contaba era su amado novio, aún hubiera reído más. Pero hay que reconocer que no dejaba de hacerse raro que el novio lo contara todo con todo detalle, que j’a inquiriera cuando algo no le quedaba claro y que todo se hiciera en un clima de tal confianza. Parecían dos amigos contándose un ligue. Y este fue el gran fallo de la relación de j’a y su ex. Nunca fueron verdaderos novios. Porque j’a nunca quiso. Ni en este caso se tomó el tema como si fueran novios. Y esa aparente normalidad desconcertaba aún más al novio. Él se esperaba ver a j’a convertido en una fiera, que no querría saber nada de él. Y al revés. No sólo quería saber, sino que no se enfadaba en serio. De tanto en cuanto dejaba algún comentario irónico a mala leche… pero que en absoluto se diferenciaba de los de sus conversaciones corrientes.

El novio, al cual a partir de ahora llamaremos X, salía de trabajar como cada día. Se encontró con el turista, que para más señas era vasco, se llamaba Gorka, tenía 32 años y era sociólogo. Le preguntó por Sitges, el ambiente y todo el tinglado. Tendríais que ver a X contando cómo Gorka le miraba fijamente y lo nervioso que le puso.

- Es que tendrías que haberme visto. Yo me puse nervioso y empecé a tartamudear y cuanto más me miraba, más tartamudeaba. Fatal, te lo juro. Entonces me invitó a tomar algo, le llevé a Punto… y mira, no sé… acabamos morreándonos…

- Y… y tú… ¿pero no le dijiste que tenías novio?

- … No

- ¿Y no… no pensaste en mí? Digo… no sé… mientras le metías la lengua hasta el esófago… yo que sé… j’a no pintaba nada…

- Constantemente pensaba en ti.

- Pues no lo entiendo. Yo no lo hubiera hecho…

- Pero… la vida hay que aprovecharla… Carpe Diem…

- No, sí claro. No pongo la mano en el fuego. Creo que hiciste bien… bueno bien… mmm… pues nada, que es normal… si te mola un tío… Si yo fuera más lanzado, pues vamos, con todos los que pudiera…

- Pero entonces empezó a decir que le gustaba mucho…

- No se puede tener un novio que esté tan bueno… el próximo, un cardo.

- Burro. Yo iba pensando… mierda, mierda, mierda… ahora como me lo quito de encima… Pero nada, al final, pues nos fuimos cada uno por su lado…

- Y… y… ¿pero no os disteis los teléfonos ni nada?

- No…

- Madre mía, qué gente más tonta…

- … pero espera…

- O sea, te enrollas con un tío que te debe gustar… y ¿lo dejas perder?

- Que te esperes, te he dicho, coñe….

- Vaaaale. Usted perdone. Sigue…

- Pues eso, que no nos dimos el móvil ni nada… pero al día siguiente él pasó por mi trabajo…

- Claro…porque le dijiste donde trabajabas…

- De algo teníamos que hablar, ¿no te jode? Pero eso, que pasó por mi trabajo… pero yo no estaba…

- Vaya por dios, qué mala suerte…

- Ya, habló con mi jefa y le dijo que había hablado conmigo… le dieron el teléfono… y por la tarde me lo dijo… (…) Por la noche fui a Metro con las locas aquellas… que es cuando te envié ese mensaje…

- Ahora lo entiendo. No te creas que me ralló un poco...

- La verdad es que me hubiera gustado que hubiese podido venir Gorka con nosotros…

“Vale”, pensó j’a, “Gorka sí que le gusta”.

- … pero bueno, les conté a mis amigos lo que me había pasado. J me dijo que era tonto, que no desperdiciara mi relación contigo por ese tío…

- Siempre me ha caído bien J. Y a partir de ahora, más.

- L dijo que era igual, que aprovechara y que no te contara nada…

- ¿L? Pero si nos invitó a su casa esas vacaciones… ¿L te dijo eso? Pero qué gilipollas… Pero… pero qué imbécil… pero qué se ha creído… tendrá… tendrá… pero… es que es el colmo… Me lo apunto en la lista negra. Hijo de puta.

- Bueno, vale, vale. No he dicho nada. Pero vamos, que estaba rallado…

- ¿Rallado? ¿Por qué?

- Pero… coño, pues porque te quiero, joder.

- Pues no lo hubieras hecho. Es que me hace gracia. Si te enrollas con él ya sabes lo que estás haciendo. Pues… o lo aceptas o no lo haces, pero después no te vengas con que te rallas. Yo me rallaría. Pues no lo hago.

- Tú siempre lo ves todo muy fácil.

- Nos lo tenemos que hacer fácil. Venga sigue…

- Ya he perdido el hilo… Errr… pues me llamó al trabajo al día siguiente… nos dimos los móviles…

- Vaya, que el vasco de marras no te iba a dejar perder…

- Bueno… y le dije de ir a Sitges, que le llevaría en coche… Y entonces fue cuando me empezó a coger fiebre, tuve que pedir la baja…

- O sea que era verdad.

- Claro que era verdad. Pero igualmente… supongo que aunque me hubiera encontrado bien… te hubiera pedido de no vernos… No podía. Estaba muy liado. De hecho… la verdad es que cuando le dije de ir a Sitges… mmm… quería llevarlo a casa después para irnos a la cama…

Aquél fue el verdadero mazazo a j’a. Había pedido sinceridad, sí… pero hacía falta tanta… ¿tanta? Se lo quería tirar, vale, queda claro. En su casa,en su cama… en la que tantas veces se lo habían montado ellos dos… uffff… uffff… demasiado gráfico para j’a.

- pero nada, no me lo pude llevar a la cama…

- No sabes cuánto lo siento…

- Ya pero… no sé, yo creo que todo esto se hubiera solucionado si me lo hubiera follado el primer día…

- Veeeeeengaaaaaaaa…

- Esa semana volvimos a quedar un día…

- ¿Y te lo tiraste?

- No, no… fuimos a pasear por Barcelona…

- Ya veo que no fue cosa de una sola noche.

- Desgraciadamente no. Pero… uffff… estuve toda la semana super chungo… de hecho, el día que me llamaste y me colgaste cabreado, estaba llorando en la playa…

- ¿En la playa? No… no sabía nada… no, no me dijiste…

- Què coi volies que et digués? Pues eso… me pillaste con un chungazo…

- Y…y… ¿nunca le dijiste que tienes novio?

- Bueno, sí… esta mañana… Cuando me has llamado, estaba con él… en ese bar…

Sí, en ese bar en el que quedaron un Sant Jordi y j’a y su novio se intercambiaron libros, rosas y decidieron cómo sería su piso el día que se fueran a vivir juntos.

- Me abstengo de comentarios. Cómo mínimo, veo que el sitio te gustó…

- Errr… bueno, pues eso, que le he dicho que tengo novio…

- ¿Y cómo se lo ha tomado?

- Bueno… no le ha importado… ha insistido en que me quiere mucho… Que no lo entiendo porque casi no me conoce...

- Flipo. Te lo juro que yo flipo. Es que aquí la gente es una fresca. Hijo de puta Gorka de los cojones. Ojalá le pongan una bomba.

- Bueno… es medio abertzale.

- Genial, a ver si me la va a poner él a mi.

- Y… eso. Pensé que te lo ibas a tomar peor.

- No, fill meu. No sé qué quieres que te diga. Que vamos… que no sé…

- Me lo tendría que haber tirado y nada de esto habría pasado. Me habría olvidado de él y ya está.

- No sé… ¿y si hacemos un trío? Tú te quitas la espinita… yo también disfruto… y no sé… todos felices…

- Però què dius?

- Te lo digo en serio. En tu casa, por eso. Solo faltaría que encima me lo tuvieras que endiñar en la mía. Ya sería el colmo.

- Que no, que no…

Y siguieron hablando. De si lo tenían que dejar (- Te diría de darnos un tiempo… pero un tiempo es una tontería, o se corta o no. – Ya… pero si cortamos, cortamos en serio. Es un se acabó definitivo. O sea que pensémoslo bien. Yo no cortaría), de si era motivo suficiente o no, de si estaba bien o mal hecho (- Esto es culpa de tu moral cristiana. Yo de ti no me rallaría. – No, no tiene nada que ver. – Que sí. - Que no), de cómo era Gorka (- Es muy alto… más que tú… metro noventa o así… Tiene el pelo largo como tú… Tiene una cicatriz en el cuello de una operación… - ¿Qué es? ¿Un vasco rudo? – Bueno, sí… - Tiene que ser un bestia en la cama. – No sé, no lo he podido comprobar)… y… iban hablando, se iban tocando… y acabaron follando. Además, para desgracia de la memoria de j’a, fue un buen polvo. Un muy buen polvo. Lleno de rabia por las dos partes. Bastante violento. Pero muy satisfactorio.

Durmieron poco. J’a aún menos. Inquieto, se levantó a media noche…(media madrugada, más bien)… y se fue al sofá. No podía dormir. Tenía la impresión de quizás estarse equivocando. ¿Tendría que estar más celoso? ¿Tendría que enfadarse de verdad? X le fue a buscar y lo llevó de nuevo a la cama.

Por la mañana, cuando se levantaron, fueron juntos al metro. J’a llevaba una mochila al hombro. Se iba a pasar dos días con unos amigos. Y el aún novio, se marchaba a trabajar.

En la parada se despidieron. X quería ir andando al curro para despertarse del todo.

- Bueno… pues adiós.

X fue a darle un beso a j’a. J’a le giró la cara. No hubo beso de despedida.
 
Una gilipoyez
Etiquetas:   
 
Capítulo final
Dentro de poco cumplirá un año que corté con mi ex. Y no quiero pensar en ello. Por lo que he pensado que la mejor solución es adelantarme a los hechos y vomitarlo todo antes que toque.

Aunque tenía mis reservas, el ejercicio freudiano de asesinarle surtió efecto. Desde aquel momento ya no tuve necesidad de volver a escribir sobre él. Pero en el fondo si que hay una necesidad imperiosa de terminar la historia. Una especie de obligación que contraje con parte de mis lectores y conmigo mismo. Creo que el propósito de este blog no se habrá cumplido hasta que realmente acabe con el relato que empecé.

Me saltaré todo lo agradable y pasaré directamente a la parte más dolorosa. No voy a contar ni el día que me presentó a sus padres, ni el día que lloré abrazado a su cintura porque me di cuenta que en mi vida no quería nada más que vivir a su lado y hacerle la comida cada noche. No. Tampoco contaré lo mucho que me sirvió su apoyo virtual a la hora de salir del armario de cara a todos mis amigos y compañeros de trabajo. Ni discusiones listas ni discusiones tontas. Nada de ello tiene importancia ya porque terminó y el pasado es pasado. Pero lo que voy a contar quizás tiene algo de sentido porque él no lo sabe. No sabe muchos de los movimientos ni reacciones que tuve a partir que nuestra relación se empezó a torcer. Tampoco creo que se lo vaya a contar ahora, pero como mínimo, si algún día tengo la necesidad, le puedo linkar estos posts y quedarme tan ancho.

Así pues, empecemos el último capítulo.

En agosto del año pasado, me marché una semana a Londres con un amigo. Tenía una amiga que estaba trabajando allí y nos invitó a su casa. Podría haber ido con mi chico, pero como él trabajaba y yo no, pues me fui solo (bueno, con el amigo hetero).

La idea era estar esa semana en London rodeado de Tussaud’s, British Museums, Tate’s y norias y al volver, pasar tres día junto a él e irme después con otros amigos al apartamento que una tiene en la playa. Desde allí le llamé, le conté cómo de buenos estaban algunos ingleses, etc. etc. El primer sms que me desconcertó fue éste:

Yo de ti no marcharía mucho porque si me sigues dejando solo no sé qué pasará. Hoy he estado en el cuarto oscuro de Metro. :-s qué miedo… te quiero. vuelve pronto :p muchos besos wapo


Di por hecho que ese repentino “no sé qué pasará” era por lo del cuarto oscuro. Tras asegurarme que había entrado con sus amigas locas y que no había sido una incursión con ánimo lujurioso, me tranquilicé. Bueno, en realidad en ningún momento me puse nervioso porque no pensé que fuera en serio.

La semana llegó a su fin y el fin de semana que teníamos que pasar juntos de repente se volatilizó. Él llevaba unos días chungo de la garganta y al final acabó por soltarme que prefería que no nos viéramos. No se encontraba bien y no podría estar por la labor. Como os podéis imaginar me sentó como una patada en los mismísimos, pero acabé aceptando. Él ya tiene tendencia a enfermar por todo y cuando le pasa se pone de bastante mala leche y solo faltaba yo para acabar de agobiarle… Así que me resigné, no dije nada a mis amigos porque no en toda la puta semana no había dejado de dar el coñazo contando que iba a ver a mi amado novio y me pasé ese sábado y domingo con mi queridísima familia. (Lo de queridísima es irónico, se entiende).

Pasé la semana con mis amigos y durante esos días, la comunicaciones telefónicas no fueron mucho mejor. Cuando hablaba con él estaba como ausente, no se enteraba de lo que decía o no me escuchaba. Acabé metiéndole bronca y se acabó disculpando diciendo que no se encontraba muy bien. Me lo creí. Pero entre sms y sms acabé recibí uno que decía así:

El único culpable aquí soy yo… lo siento… tu eres muy majo… pero estoy muy liado y ya no sé lo que siento


Yo sí que no entendía nada. Quedaba claro que algo le estaba pasando o le había pasado y que se estaba planteando nuestra relación. Pero…¿por qué? Antes de irme a Londres habíamos estado juntos y todo iba a la perfección, con promesas de amor eterno o casi. Empecé a darle vueltas a la idea que me había puesto los cuernos y en el fondo, la idea me gustaba. Me lo imaginaba a él llorando, a mi montando el número… pero en el fondo me creía que era imposible. O que si había pasado, cosa que en esos momentos pensaba que no me desagradaría porque significaría que tenía un novio apetecible, no pasaría nada grave porque sabía (creía, más bien) que nunca me podría dejar porque alguien como yo era indejable.

Así llegamos al viernes. Le llamé por la mañana y acordamos la hora en que llegaría a casa por la noche. Y de repente dijo: - No me voy quedar a dormir.

- No digas tonterías, anda. Mañana curras aquí, o sea que no te vas a volver para nada y más estando solos en casa. Hasta luego…

Llegó la noche, vino a casa, comimos mi supercena y me dijo que hablara.

- Mmmm. Ya te contaré después. ¿Tú que tal? ¿Qué te pasa?

- Luego te digo.

- Vaya por dios. Aquí nadie dirá nada…

Por suerte se soltó. Y me contó, contó, contó. Del voluntariado de su hermana en Madagascar, de que a su padre le tenían que operar, que si su tío tenía cáncer, que si a su abuelo tal cual… Me hizo un repaso de su familia, sus amigos… No calló. Pero sobre él no dijo ni mu.

Acabamos la excelente cena (que había cocinado yo, no sé si lo había dicho…) y le dije de irnos a la cama. No penséis mal. Todavía no tenía previsto follar. Sólo era para hablar mejor. Tranquilamente, descalzos, entre cojines…

Allí le conté mi viaje y le di lo que tenía escondido bajo el colchón. Siempre he sido muy teatrero y me encanta ver la sorpresa en los ojos de los demás. Así que ver sus expresiones a medida que iba sacando una camiseta, dos camisetas para él, unos catálogos, té para sus padres, galletas para todos y toda una retahíla de regalos a cada cuál más absurdo me hacía muy contento. Hasta que acabé. Y le pasé el turno.

-Ahora sí que sí. ¿Cómo estás? ¿Qué te pasa?

-Ehhh… Mmmm…

Venga. Dímelo

Su cara se había vuelto de hielo. Totalmente inexpresiva. Quería poner cara de pena o de tristeza pero tan solo lograba bosquejarla de mala manera. Nada.

Dímelo ya

Parecía que quería llorar pero ni una triste lágrima salía de sus ojos.

El tiempo pasaba.

El reloj no detenía su monótono tic tac.

Dímelo ya

Pero él no encontraba las palabras. Intentaba articular algún sonido pero no podía. No sabía. No quería.

Dímelo

- He conocido a un chico.

ya


Depre F'M